Burton

20 september 2010

Hoe Burton begon – In Jake’s eigen woorden

Ik heb me altijd al aangetrokken gevoeld tot sneeuw. Ik associeer het met een kind op Long Island dat niet naar school gaat maar thuis komt verpakt in sneeuw en zijn kleren drijfnat. Ik skiede als een kind en vond het geweldig. Dus in 1968, toen ik een snurfer(snowboard/surfplank) kreeg voor de kerst, voelde ik me onmiddellijk één met het concept. Toen bedacht ik me te kunnen bewegen in een met sneeuw bedekte berg, maar dan in comfortabele schoenen den zonder skistokken en gewoon zo vrij in het proces als een vogel. Dat sprak mij aan: De vrijheid en de eenvoud van het concept, ik bedacht me, god, dit is zo puur.

Geschiedenis Burton

Tijdens de late jaren ’60, heb ik de Snurfers bewerkt tot 1977. Naar die ontwikkelingen startte ik het bedrijf en bouwde mijn eerste productie prototype. Ik was een complete loser in de verkoopklas op school, maar daar was ik dan toch, in een schuur in Vermont aan het uitzoeken hoe ik het beste een snowboard kon ontwikkelen. Er was geen draaiboek. Ik combineerde een aantal skateboarden en een beetje surfen ervaring met de Snurfer, dan nog wat gezond verstand. Dat is waarschijnlijk waarom het zo lang duurde om het snowboard berijdbaar te maken.

Meubelmaker

Ik maakte ongeveer 100 prototypes. Het waren geheel verschillende constructies, van mariene multiplex tot glasvezel aan vaste as gestoomd en gebogen. Het was alsof ik een stoel aan het maken was. Ik herinnerde me het maken van een bord in een meubelfabriek in upstate New York. Tijdens het terug rijden naar Vermont, zag ik een enorme dijk bedekt met een voet van sneeuw. Ik parkeerde de auto in het midden van de snelweg, haalde dat nieuwe board uit mijn achterbak, ben de dijk opgewandeld in mijn straat schoenen en gewoon naar beneden gegleden en had de tijd van mijn leven.

Eindelijk had ik een skateboard constructie dat ik vertrouwde voor mijn productie board. In 1977 maakte ik mijn eerste Burton snowboard in Londonderry. Ik huurde twee familieleden en een goede vriend, en we maakten 50 boarden per dag. Het was ook gelukt, dat was geweldig. Het probleem was dat we in de hele winter maar 300 boarden verkochten.

Rock Bottom

Uiteindelijk raakte ik rock bottom. Ik ging terug naar New York voor een paar zomers als tennisleraar en als barman om mijn bedrijfje draaiende te houden en het versturen van geld naar Vermont om mijn rekeningen te betalen. Hetgeen dat me er doorheen trok was dat het surfen op de sneeuw een goed idee was en dat, uiteindelijk, meer dan 10 mensen dat zouden beseffen. In het najaar van 1979 ging ik terug naar Vermont en huurde een aantal middelbare scholieren om alle onderdelen op de planken te monteren. We begonnen wat orders binnen te krijgen en dat jaar hebben we onze omzet verdubbeld. Ik dacht, als ik dit zo kan blijven doen, dan kom ik wel rond.

Je kon alleen met het gemaakte snowboard boarden in verse poeder, en dat was alles wat we hadden, We mochten namelijk niet op de ski resorts’s. We zijn toen toch in de kleine skigebieden binnengekomen, maar als je wilde snowboarden, moest je het er voorover hebben om de berg op te lopen. Het gevolg hiervan was de markt van 15 – tot 17 – jaar oude jongens bestond die bereid waren om het board te kopen uit en het zelf te leren hoe te gebruiken. Ik heb alles te danken aan hen.

Now

In de laatste tien jaar heb ik 100 dagen per winter gesnowboard. Ik heb de dagen gemarkeerd op mijn agenda. Afgelopen maart ging ik boarden in Rusland met een aantal leden van het Burton-team en mijn oudste zoon George, die 16 is. Een helikopter zette ons af op de top van deze berg in de Kaukasus. Terje Haakonsen wees mij op deze geweldige lijn naar beneden, en het was gewoon dezelfde vibe als altijd: naar beneden kijken op dit gebied van verse maagdelijke sneeuw en gewoon er voor gaan tezamen met het gevoel van comfort, opwinding en plezier. Dat gevoel is nooit veranderd vanaf dag één.